Face your Fears

Dekbed

Na de gebeurtenissen in Brussel had ik behoefte om me onder de dekens te verstoppen en er niet meer onder vandaan te komen. Ik werd gegrepen door een onrust die zich manifesteerde in mijn keel. Ik kon het fysiek voelen. Daardoor kon ik niet meer nadenken, niet meer lezen, geen muziek meer luisteren en al helemaal niet meer werken. Ik deed het enige waar ik nog toe in staat was: slapen. Gek genoeg lukte dat aardig. Maar meer zoals een kind zijn handen voor zijn ogen doet om de heks niet te zien.

’s Ochtends is de onrust er nog steeds. Ik moet dus iets anders verzinnen om de angst de baas te worden. Drank, drugs, heel hard schreeuwen, veel opties zijn er niet en de middelen zijn erger dan de kwaal. Daar begin ik niet aan. De angst in de ogen kijken is het enige dat overblijft. Als ik de nacht kan gebruiken om uit de situatie van alledag te stappen, kan ik dat ook overdag doen, maar dan met open ogen. Door de situatie stap voor stap te overdenken en te ontleden,  kan ik mezelf voorhouden dat ik overzicht heb. En overzicht schept controle. Controle over dat angstgevoel in mijn keel en controle over de feiten.

Nee, er ontploft geen bom als ik straks boodschappen ga doen. En nee, de mensen die dit soort aanslagen plegen verdwijnen ook niet zomaar, net als aan het einde van een Disneyfilm. Het enige dat je kunt doen is de situatie aanvaarden. Dit inzicht, besef ik, klinkt als een flinterdun cliché, maar het tempert mijn keelgevoel enigszins. Ik kan zelfs weer de was opvouwen zonder te huilen, de afwasmachine inruimen zonder de glazen heel hard tegen de muur te willen gooien, koffie drinken, muziek luisteren, zelfs een beetje werken. Toch blijven mijn gedachten over elkaar heen tuimelen. Maar omdat ik ergens mee bezig ben zijn ze gelukkig niet meer verlammend, zoals gisteren.

Een van die gedachtestromen betreft de terroristen, die ondertussen niet meer alleen een abstract gevaar zijn, maar een gezicht hebben. Ze zijn zelfs meer aanwezig in mijn hoofd dan de doden waarvan ik de gezichten nog niet ken. Dat voelt als verraad. Maar probeer er maar eens niet aan te denken. Nee, ook hier geldt: face your  fears. Want door weg te kijken verdwijnen radicalisering en terrorisme niet.

Begrijpen wat mensen drijft die dit doen is bijna onmogelijk.  Maar misschien kunnen we hun drijfveren, net als mijn angst, in stukjes hakken. Door beetje bij beetje de motivatie weg te nemen bij toekomstige aanslagplegers. Dat kan niet als er langzamerhand een soort Apartheid ontstaat tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Dat kan alleen, en alleen op de lange termijn, als je er met je aandacht bovenop zit. Als je mensen laat meedenken over hoe we uit deze puinhoop moeten klimmen, mannen en vrouwen uit verschillende hoeken van de samenleving. Een denktank vol diversiteit. Een oplossing met – waarom niet – een kern van ‘heb je naasten lief’. Dan komen we heel misschien stapje voor stapje dichterbij een vrediger samenleving.

Tijdens het schrijven van dit stukje is mijn angstgevoel voor heel even verdwenen. Maar ik weet dat straks de gezichten van de doden gaan verschijnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s