Alcoholvrij

Flesje BucklerOmdat ik nogal last had van slapeloze nachten en mijn arts me naar huis stuurde met een ‘vervelend maar niks aan te doen’, meldde ik me bij een mevrouw uit het alternatieve circuit. In het verleden was ik daar voor een ander euvel met goed resultaat geholpen. De kordate dame keek via een metertje naar het functioneren van mijn inwendige organen en constateerde dat ik misschien een voedingsintolerantie had. Maar, zei ze, voordat we konden zien welk voedingsproduct de boosdoener was moest ik eerst maar eens ontgiften.
Een uur later stond ik weer buiten met het verdict: twee maanden geen koffie, geen zwarte thee en vooral geen alcohol. Het beeld dat ik al maanden koesterde van onze aanstaande vakantie in de Bourgogne zakte als een slechte crème brûlée in elkaar. Geen zoete espresso op een zonnig terrasje en geen Chardonnay tijdens zwoele zomeravonden. Waar was ik aan begonnen?
De detox sloeg ‘s avonds al toe in de vorm van een hevige migraine door cafeïnegebrek. Maar al na een dag was ik daar vanaf en na een week sliep ik als een roos. Halleluja! Ondertussen dronk ik veel water, appel-perensap en ontdekte ik dat wijn zonder alcohol echt niet lekker is.
Na een maand gingen we op vakantie. Ik was ondertussen wel wat gewend, of liever gezegd ontwend. Tijdens de tussenstop in Reims dronk ik braaf water in plaats van Champagne en bij onze chambre d’hôtes werd er een karafje rode druivensap voor me neergezet. ‘Dan zie je het verschil niet zo.’
Lastiger werd het wanneer we uiteten gingen. Toen ik wéér water bestelde bij het aperitief vroeg de garçon of ik geen alcoholvrij biertje wilde. Er werd een schoongespoeld Heinekenglas voor me neergezet en even later kwam hij aan met een dienblad met daarop een flesje Buckler. Ik schoot in de lach, maar hij haalde geroutineerd de opener tevoorschijn en goot de inhoud in mijn glas. Daarna schikte hij het witte linnen servet dat om zijn arm hing en vroeg me met een ietwat vermoeide stem waarom Nederlanders altijd zo moesten lachen als hij dit biertje schonk.
Ik deed het verhaal uit de doeken van Youp van ‘t Hek die de naam Buckler door het slijk haalde, waarna niemand meer met het merk gezien wilde worden. Ik dacht dat het verdoemde biertje helemaal verdwenen was, maar het bleek in Frankrijk dus een bloeiend tweede leven te hebben. Zelfs de supermarkten verkochten het. En het smaakte me best goed.
Ik bestelde een tweede flesje en proostte vrolijk met mijn glas tegen de Pinot Noir van mijn man. Hikkend van de lach om de rare mensen aan het tafeltje naast ons bedacht ik dat deze vakantie nog zo gek niet was. Ik had mijn nieuwe aperitief ontdekt. Giechelend bekeek ik het label van mijn bierflesje en zag opeens dat met ‘alcoholvrij’ iets anders bedoeld werd dan ‘geen alcohol’. Het bier dat ik aan het drinken was had wel degelijk een alcoholgehalte. Weliswaar minder dan 0,2%, maar toch. Ik was dronken van twee flesjes Buckler.

Advertenties

3 gedachtes over “Alcoholvrij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s